Wspomnienie lata. O malarstwie Karoliny Śwideckiej

Karolina Świdecka jest artystką niezwykle konsekwentną. Już na wczesnym etapie twórczości wykreowała swój niepowtarzalny styl malarski: kontrastowe kolory, płaskie plamy barwne, kontury, szczegóły naniesione za pomocą szybkich pociągnięć pędzla.  Jej malarstwo jest nostalgiczne, przepełnione melancholią i oczekiwaniem, równocześnie niezwykle barwne i estetyczne.

Urodziła się i tworzy w Krakowie, gdzie ukończyła z wyróżnieniem Akademię Sztuk Pięknych w 2001 roku w pracowni malarstwa prof. Adama Wsiołkowskiego i w pracowni rysunku prof. Janusza Orbitowskiego.

Od 2002 roku, we współpracy z Muzeum Historycznym Miasta Krakowa namalowała cykl 39 portretów ważnych dla Krakowa osobistości, m.in. Anny Dymnej, Grzegorza Turnaua, Czesława Miłosza, Jana Nowickiego, Krzysztofa Pendereckiego, Jerzego Treli, Anny Polony i Jana Kantego Pawluśkiewicza.

Od portretów przeszła do pejzaży, zaczęła tworzyć swoiste portrety miejsc.  Artystka jest uważną obserwatorką, interesują ją pozornie banalne widoki - wiejskie pejzaże, place zabaw ukryte w lesie, wiejskie pejzaże - które, przefiltrowane przez jej wrażliwość, zamieniają się w opowieści o przemijaniu i ulotności chwili.

W cyklu prac “Bardzo długi lipiec” Karolina Świdecka portretuje wakacyjne ośrodki wypoczynkowe. Tytuł cyklu przywołuje dziecięce doświadczenie czasu, kiedy lipiec wydawał się rozciągać niemal bez końca. Z perspektywy dorosłego pozostało z niego zaledwie kilka obrazów.

 

Portretowane miejsca to nie współczesne hotele-molochy, lecz nieco dziś zapomniane domki wśród sosen, niedaleko nich znajdziemy nieco zardzewiałą bramkę do piłki nożnej. Jest i plac zabaw - metalowa huśtawka pokryta farbą olejną. Gdzieś tam niedaleko znajduje się zapewne stołówka z wywieszanym codziennie jadłospisem. Wszyscy tam byliśmy, my, urodzeni w Polsce w ubiegłym wieku. 

Choć są to miejsca stworzone z myślą o wypoczynku, ludzie pojawiają się tu rzadko. O ich obecności świadczą przede wszystkim pozostawione przedmioty: puste leżaki, huśtawki, bramki i światła rozwieszone między drzewami. Jest schyłek lata, letnicy już wyjechali, za rogiem czai się jesień. Zbliża się koniec beztroski i zabawy.